Osiem lat temu, kiedy byłam już na trzecim roku studiów, poznałam wspaniałego mężczyznę.
Paweł był charyzmatyczny i trochę uparty, ale miał bardzo dobre serce. Uwielbiałem wszystkie jego cechy: jego życzliwość, szczery uśmiech, okrągłe zielone oczy i wspaniałe poczucie humoru.
Będąc z nim, czułam się swobodnie, nie musząc udawać kogoś, kim nie jestem. Paweł sprawiał, że byłam najszczęśliwszą osobą na świecie.
Po pewnym czasie wzięliśmy ślub.
Teraz mamy pięcioletniego syna Mateusza. Jest to spokojny i wesoły chłopiec. Mój mąż i ja bardzo kochamy naszego syna i robimy wszystko, aby był szczęśliwy i niczego mu nie brakowało.
Mój mąż pracuje jako dentysta. Już w dzieciństwie marzył o takim zawodzie i o tym, aby pomagać innym. Ja pracuję w biurze, jako kierownik działu kadr. Uwielbiam pracować, przebywając pośród ludzi.
Paweł jest przystojnym mężczyzną i dobrym ojcem, z jednym wyjątkiem. Kiedy wracam z pracy, przygotowuję obiad, a rano robię dla wszystkich śniadanie. Sama sprzątam, prasuję ubrania i wykonuję inne podobne czynności, a kiedy mój mąż przychodzi z pracy, natychmiast idzie do łóżka.
Rozumiem, że jego praca wymaga od niego więcej wysiłku niż moja, ale mąż nie pomaga mi nawet w weekendy. Zawsze szuka powodu, by nic nie robić. Paweł jest zmęczony lub nie ma czasu, szukając kolejnych wymówek.
Nie podoba mi się takie zachowanie męża, ponieważ nie mam siły robić wszystkiego sama. Z tego powodu ostatnio zaczęliśmy się często kłócić. Paweł nie chce zmieniać niczego w swoim zachowaniu i nawet nie chce o tym rozmawiać.
Mam nadzieję, że mój mąż przestanie być leniwy i zacznie pomagać swojej rodzinie. Jest naprawdę dobrym człowiekiem i bardzo go kocham, niestety ma jeden minus, którym jest lenistwo.
