Pierwszy obóz koncentracyjny dla kobiet w nazistowskich Niemczech powstał jesienią 1933 roku w mieście Moringen (południowa Dolna Saksonia). Od grudnia 1937 roku rozpoczęto przenoszenie więźniarek do nowej sekcji kobiecej obozu koncentracyjnego w zamku Lichtenburg, a w marcu 1938 roku obóz Moringen został rozwiązany.
W maju 1939 roku KL Lichtenberg stał się centralnym obozem koncentracyjnym dla kobiet. Następnie więźniarki zostały przeniesione do nowego obozu koncentracyjnego dla kobiet w Ravensbrück. Do 1942 roku Ravensbrück był jedynym obozem koncentracyjnym dla kobiet. Przed wybuchem wojny przetrzymywano tam większość niemieckich więźniarek: świadków Jehowy, więźniów politycznych, tzw.
osoby nieprzystosowane społecznie, takie jak prostytutki lub przestępczynie. Od września 1939 r. do Ravensbrück wysyłano również więźniów z innych krajów znajdujących się pod okupacją niemiecką, między innymi Polki podejrzane o przynależność do ruchu oporu.
