Dziewictwo Elżbiety I było przez ponad cztery stulecia celebrowane jako symbol władzy, poświęcenia i siły. Historia mówi nam, że wybrała niezależność zamiast małżeństwa, poświęcając osobiste szczęście dla dobra Anglii. Nie mówi nam jednak, że jej dziewictwo nie było szlachetnym wyborem, lecz desperacką próbą ukrycia stanu fizycznego, który miał tak ogromny wpływ, że jego ujawnienie zniszczyłoby całą dynastię Tudorów. Prawda była tak niebezpieczna, że po jej śmierci ciało natychmiast zamknięto w ołowianym grobowcu, do którego od tamtej pory nikt nie ma dostępu. Jaka tajemnica dotycząca jej ciała była warta ukrywania przez cztery stulecia?
Kiedy głowa Anny Boleyn spadła na szafot, trzyletnia Elżbieta nauczyła się lekcji, która będzie ją prześladować do końca życia: kobiety, które zawodzą swoich mężów, giną. Widziała, jak 21-letnia Katarzyna Howard została ścięta, a Katarzyna Parr niemal zginęła podczas porodu. Przesłanie było jasne: ciało kobiety należy do jej męża, a posiadanie go zabija. Ale strach Elżbiety był głębszy niż trauma. Dorastając, stała się obsesyjnie nastawiona na kontrolę, nie tylko polityczną, ale i fizyczną. Wiedziała, że jej ciało nie jest takie jak u innych kobiet i że jeśli ktoś odkryje prawdę, jej prawo do tronu zniknie. W ten sposób zaczęła tworzyć największe oszustwo w historii Anglii.
Kiedy w 1558 roku, w wieku 25 lat, została królową, od razu zaczęto naciskać na nią, żeby wyszła za mąż i urodziła następcę tronu. Dla każdej innej królowej byłoby to normalne, ale dla Elżbiety stanowiło zagrożenie egzystencjalne. Małżeństwo oznaczałoby noc poślubną, intymność, która ujawniłaby to, co przez całe życie starała się ukrywać. Wymyśliła więc bezprecedensową strategię: wykorzystała obietnicę małżeństwa jako broń polityczną, nigdy go nie konsumując. Filip II Hiszpański, arcyksiążę Karol, Eryk Szwedzki – każdy z nich był pionkiem w jej grze. Okazywała zainteresowanie, a następnie znajdowała powody, by odłożyć decyzję. Rada uważała ją za niezdecydowaną, ambasadorzy – za grającą w gry. Wszyscy się mylili. Elżbieta nie mogła wyjść za mąż, ponieważ konsumpcja małżeństwa ujawniłaby fizyczną rzeczywistość, która zniszczyłaby wszystko.
Potem pojawił się Robert Dudley. Elżbieta popełniła fatalny błąd, zakochując się w nim. Dudley był jej przyjacielem z dzieciństwa, przystojnym i ambitnym mężczyzną. Kiedy jego żona zmarła w podejrzanych okolicznościach, krążyły plotki, że zamordowali ją, aby móc się z nim ożenić. Elżbieta chciała za niego wyjść, ale jej doradcy grozili buntem. Podjęła najtrudniejszą decyzję w swoim życiu: utrzymywała Dudleya blisko siebie, ale odmówiła małżeństwa. Przez 30 lat pozostawali nierozłączni, bez fizycznej konsumpcji związku. Kiedy Dudley umierał w 1588 roku, napisał ostatni list, w którym stwierdził: „Oboje znamy sekret, który połączył nas w bólu, a nie w radości”. Dudley wiedział, dlaczego ona nigdy nie mogła poślubić nikogo innego. Dziewictwo było jej narzucone, a nie wybrane.
Ambasadorzy zagraniczni zauważyli pewne nieścisłości. Hiszpański wysłannik zauważył, że sylwetka Jej Królewskiej Mości różniła się od sylwetki innych kobiet. Ambasador wenecki opisał ją jako osobę o postawie bardziej przypominającej żołnierza niż damę, wspominając o jej dziwnie głębokim głosie, wzroście i sile. Opowieść o Dziewiczej Królowej stanowiła idealną przykrywkę: jeśli była dziewicą, to wyjaśniało, dlaczego była inna. Jednak oni opisywali jej ciało fizyczne, a to, co widzieli, niepokoiło ich.
Prawda staje się bardziej jasna dzięki temu, co widzieli jej lekarze. W 1566 roku Elżbieta poważnie zachorowała. Jej lekarze mogli ją zbadać, co było rzadkością. Dr Hick wyszedł z jej komnat blady i zaniepokojony. Nie chciał rozmawiać o tym, co odkrył, a rok później zmarł w tajemniczych okolicznościach. W 1568 roku Elżbieta zemdlała podczas spotkania. Kiedy jej damy dworu zaczęły rozluźniać jej ubranie w prywatnych komnatach, jedna z nich zemdlała, a pozostałe nigdy nie wspomniały o tym, co zobaczyły. Kobiety te ubierały ją codziennie; co mogło je tak zszokować, że jedna zemdlała, a pozostałe milczały do końca życia?
Współcześni historycy medycyny mają teorię, która wyjaśnia wszystko: zespół niewrażliwości na androgeny (AIS). Jest to schorzenie, w którym osoba ma chromosomy XY (genetycznie męskie), ale organizm nie reaguje na testosteron podczas rozwoju. W rezultacie osoba ta wygląda zewnętrznie jak kobieta, często bardzo piękna, ale nie ma funkcjonalnych żeńskich narządów rozrodczych. Osoby z całkowitym AIS są zazwyczaj wysokie, mają mało owłosienia na ciele, głębszy głos i nigdy nie miesiączkują. Jeśli Elżbieta miała AIS, wszystko nabiera sensu: męskie cechy, szok lekarzy, tajemnica wspomniana przez Dudleya i niemożność zawarcia małżeństwa. Nie wybrała celibatu jako gry o władzę; ukrywała rzeczywistość, która uczyniłaby ją nieprawowitą w oczach Tudorowskiej Anglii.
Aby utrzymać to oszustwo, zmieniła swój wygląd w niedostępną ikonę. Przez 45 lat codziennie nakładała „wenecką ceruzę”, toksyczny makijaż z białego ołowiu i octu. Nie była to próżność, ale strategiczne wymazanie swojego człowieczeństwa, aby wydawać się wieczną i nieosiągalną. Ołów jest neurotoksyną, która powoduje silny ból, utratę pamięci i uszkodzenia skóry. W wieku 60 lat tajne raporty opisywały martwicze plamy na jej twarzy, które pokrywała jeszcze większą ilością makijażu. Gorset był kolejnym narzędziem do ukrywania się. Elżbieta nosiła gorsety wzmocnione fiszbinami i stalą, zaciskane do granic możliwości, aby stworzyć sztuczną sylwetkę. Kiedy w końcu zdjęto go z jej zwłok, jej tułów miał tak głębokie bruzdy, że wydawały się wyrzeźbione w kościach.
