Czterdziestego dnia po śmierci męża spotkała go żywego… To naprawdę możliwe? Jak to możliwe?…

Czasami życie potrafi zaskoczyć w sposób, w który aż trudno uwierzyć!

Pewna młoda kobieta straciła męża – nagle i tragicznie.

Oboje mieli zaledwie po 35 lat – to przecież czas, gdy życie nabiera kolorów… A tu śmierć. Okrutna i nieznośnie bolesna.

Właśnie tak czuła się młoda wdowa, gdy wyruszyła na czterdziesty dzień po śmierci męża do innego miasta. Pochowano go w jego rodzinnych stronach – tam, gdzie się urodził i wychował. Rodzina nalegała.

Po nabożeństwie w cerkwi i tradycyjnym obiedzie żałobnym wszyscy udali się na cmentarz. Dla wszystkich bliskich była to trudna wizyta, a dla wdowy – szczególnie bolesna.

Serce waliło jej jak młotem i jednocześnie zamierało. Trudno było oddychać, wszystko ciemniało przed oczami, łzy zasłaniały cały świat.

– Kochany mój, dlaczego mnie zostawiłeś? – szeptała ledwo słyszalnie, patrząc w niebieskie, beztroskie oczy i uśmiech męża na zdjęciu…

Kiedy wszyscy zaczęli się zbierać do wyjazdu, kobieta poprosiła, by zostawić ją samą.

Chciała jeszcze pobyć z mężem, porozmawiać z nim, opowiedzieć, jak bardzo cierpi bez niego, jak tęskni.

Tak wiele chciała powiedzieć temu, kto był dla niej najdroższą osobą. Był… a teraz już go nie ma.

Po powrocie do miasta kobieta postanowiła trochę się przewietrzyć, oderwać od płaczu, po prostu pooddychać. Udała się do małego parku, w którym kiedyś wielokrotnie spacerowała z mężem, gdy odwiedzali jego rodzinne strony.

Przechodząc przez ulicę, nagle zobaczyła, że za kierownicą jednego z samochodów stojących na czerwonym świetle… siedzi jej mąż.

Co? Niemożliwe! To tylko ktoś bardzo do niego podobny… Niesamowicie podobny!!! Tak się nie zdarza!

Kobieta nawet się zatrzymała, żeby lepiej się przyjrzeć temu, kto wyglądał jak dwie krople wody jak jej zmarły mąż.

Ludzie przechodzili obok, potrącali ją, a ona stała jak wmurowana, nie mogąc się poruszyć… Powietrze nie chciało dostać się do płuc, miała wrażenie, że zaraz zemdleje…

Zielone światło się zapaliło, samochody ruszyły, a kobieta musiała niemal biegiem dokończyć przechodzenie przez jezdnię.

Trzęsła się… Wdowa nie mogła pojąć, jak to możliwe. Przecież nie zwariowała! Widziała to wyraźnie, własnymi oczami – za kierownicą siedział jej mąż…

Opowiadając o tym niezwykłym zdarzeniu rodzinie męża, kobieta zauważyła, jak ich twarze się zmieniły…

– Nie chcieliśmy ci tego mówić, uznaliśmy, że pogorszy to tylko twój stan – powiedział z przejęciem starszy brat zmarłego. – Ale skoro los sprawił, że sama go zobaczyłaś, musimy wszystko wyjawić. Sam dowiedziałem się o tym niedawno.

– Pozwól, że opowiem ci całą tę trudną historię z przeszłości. W końcu i ja ponoszę część winy – nie małą – odezwała się teściowa kobiety.

Wtedy wdowa dowiedziała się, że jej oczy jej nie zawiodły – mężczyzna za kierownicą nie był tylko kopią jej męża, był jego bratem bliźniakiem.

Dawno temu, gdy chłopcy mieli zaledwie trzy lata, rodzice się rozwiedli, a ojciec postanowił zabrać jednego z bliźniaków ze sobą. Wyjechał i nie pozwolił na kontakt z drugim synem ani na spotkania z byłą żoną.

Matka szukała go, zwracała się do różnych instytucji – wszystko na próżno.

Z synem mogła się spotkać dopiero wtedy, gdy wrócił z ojcem do rodzinnego miasta. Miał wtedy już 20 lat. Nie chciał jednak nawiązać kontaktu z matką i braćmi – uznał, że go zdradzili…

– Więc, moja droga, miałaś i nie miałaś racji jednocześnie. Byli podobni jak dwie krople wody, moi synowie.

Taka to historia, moi drodzy.

Czy wdowie zrobiło się lżej na duszy, wiedząc, że na tym świecie żyje kopia jej zmarłego męża? Tego się już nie dowiemy.

Ale być może uznała to nieoczekiwane spotkanie za dobry znak. Za wiadomość, która daje nadzieję na przyszłe spotkanie z ukochanym. Tam, po drugiej stronie…