Praca jako wiodący chirurg w prywatnej klinice i jednoczesne wychowywanie syna w ósmej klasie nie jest łatwym zadaniem. Ale Pavel sobie poradził. Po rozwodzie został sam z Nikitą, co oznaczało, że podczas dni kwarantanny, wakacji szkolnych lub weekendów chłopiec nie miał dokąd pójść. A sam Nikita chętnie przychodził do pracy ojca – dociekliwy, towarzyski, zawsze gotowy do “pomocy” jako prawdziwy asystent.
– Przyszedłeś się z nami zobaczyć? – zapytała uśmiechnięta pielęgniarka Inna Siemionowna.
Nikita skinął znacząco głową:
– Oczywiście! Pracuję tutaj… żeby zbadać sprawę!
– Ale z ciebie niegrzeczny chłopiec” – mówiła ciepło i zawsze częstowała go czymś smacznym.
Pewnego razu, gdy Nikita był w pracy ojca, przyprowadzono dziwnego pacjenta – nieprzytomną kobietę, najwyraźniej bezdomną. Nie było żadnych dokumentów. Kobieta wyglądała na wycieńczoną, a jej twarz zdradzała oznaki niewydolności serca.
– Przenieśmy ją na oddział trzeci – zarządził Pavel, zerkając przelotnie na dziewczynkę w wieku około dziewięciu lub dziesięciu lat, która cały czas podążała za kobietą.
Personel był podejrzliwy: czy byli spokrewnieni, czy po prostu znaleźli się razem? Pavel był również skłonny myśleć, że dziewczynka nie należała do kobiety, ale nie było na to żadnych dowodów.
Następnego dnia stan pacjentki dramatycznie się pogorszył – zapadła w śpiączkę. Kierownictwo kliniki rozważało już zaprzestanie terapii wspomagającej. Możliwości finansowe placówki były ograniczone, a utrzymanie bezdomnych pacjentów nie było priorytetem. Współczujący Pavel martwił się o los kobiety, a zwłaszcza dziewczynki. Miał nadzieję na konsultację lekarską, która podjęłaby ostateczną decyzję.
Na spotkaniu Michaił Iljicz Krasnopolski, główny lekarz, spojrzał chłodno na Pavla i zaczął:
– Dzisiaj decydujemy o losie pacjentki, która jest w śpiączce. Proponuję odłączyć ją od aparatury podtrzymującej życie.
– Dałbym jej jeszcze jedną szansę” – natychmiast zaprotestował Govorov. – Dlaczego tydzień? Ludzie pozostają w takim stanie przez lata, a potem wracają do życia.
– Nie jesteśmy fundacją charytatywną – odpowiedział ostro główny lekarz. – Nie mamy funduszy dla każdego bezdomnego.
– Ale statut kliniki przewiduje prawo do leczenia w ciągu miesiąca” – sprzeciwił się Pavel. – A kto wie, może ona ma bliskich? Takich jak ta dziewczyna?
Koledzy spojrzeli po sobie. Wszyscy doskonale wiedzieli, że stosunki między naczelnym lekarzem a chirurgiem od dawna się psuły. Pavel był kiedyś żonaty z córką Krasnopolskiego, Albiną. Udało im się nawet urodzić syna, ale po kilku latach kobieta opuściła rodzinę, pozostawiając męża z dzieckiem.
Kolejną zagadką dla zespołu był fakt, że główny lekarz odmówił uznania swojego wnuka, mimo że Nikita był synem jego własnej córki.
– Musi się wstydzić” – domyśliła się Inna Siemionowna.
– Kto wie – wzruszyła ramionami Natalia. – Michaił Iljicz był wcześniej trudnym człowiekiem.
Pawłowi nie było łatwo pracować pod byłym teściem, ale zawsze przedkładał obowiązki zawodowe nad osobiste urazy. Był zdeterminowany bronić życia kobiety do końca. Zanim rozpoczęło się konsylium, Pavel zauważył Nikitę podchodzącego do dziewczyny i wyciągającego do niej rękę:
– Pójdziemy się pobawić?
Mila ufnie wzięła go za rękę i razem poszli do gabinetu chirurga. Sposób, w jaki dzieci odnalazły się nawzajem, dodawał im otuchy.
– To nie są krewni” – prychnęła Vera Pavlovna, ordynator oddziału ginekologii. – To tylko okazja, żeby za darmo zjeść i przespać się w cieple.
Uwaga była ostra, ale nie bez znaczenia: dziewczyna jadła ze szczególnym apetytem, jakby od dawna nie znała obfitego posiłku.
– Wszystko się zdarza – powiedział w zamyśleniu laryngolog Siergiej Wasiliewicz, a Pavel spojrzał na niego z wdzięcznością.
– To tyle, jeśli chodzi o Robin Hooda – powiedział główny lekarz, rzucając pogardliwe spojrzenie byłemu zięciowi. – Jest ci tak niewygodnie, że założyłeś tu przytułek dla potrzebujących. Zapomniałeś, że jesteśmy płatną kliniką?
– Nie możemy poczekać jeszcze jeden dzień? Jeśli nie będzie żadnych zmian, wyłączymy to”, Vera Pavlovna próbowała znaleźć kompromis, próbując zadowolić swojego szefa.
– Ale co może się zmienić w ciągu jednego dnia? – Pavel zaprotestował gorąco. – A co zrobić z dziewczyną? Gdzie ona pójdzie?
– Kończą nam się pieniądze” – podsumował lodowato Krasnopolsky. – Decyzja została podjęta.
Pavel nie miał wyboru i musiał się zgodzić. Opuścił spotkanie z ciężkim sercem.
W drodze do swojego biura usłyszał wesołe głosy – Nikita i Mila siedziały przy stole i o czymś rozmawiały.
– Znam historię Kopciuszka! – powiedziała podekscytowana Mila. – Rita mi powiedziała. To bardzo dobra historia!
– No dalej, opowiadaj! – Pavel uśmiechnął się.
Dziewczyna uśmiechnęła się zawstydzona i zaczęła swoją opowieść. Wtedy Paul ostrożnie zapytał:
– Jak masz na imię?
– Mila.
– Kim jest Rita?
– To ona mnie pilnowała, dopóki nie zostałem sam na ulicy.
– Czy to twoja mama?
– Nie, Rita nie jest moją mamą. Pomogła mi, kiedy się zgubiłam.
Potem Mila opowiedziała lekarzowi swoją historię.
Jej matka zmarła dawno temu, Mila prawie jej nie pamiętała. Ojciec ożenił się ponownie. Jej macocha, Angelina, traktowała ją chłodno: “Będę się nią opiekować najlepiej jak potrafię, ale nie mam obowiązku jej kochać”. Kiedy Mila miała osiem lat, Angelina urodziła własną córkę, Dinę. Piękna jak księżniczka, ale wredna jak wąż. Dina pragnęła jedynie uwagi ojca. Aby ją zdobyć, trzymała siostrę z dala od niego, obwiniając ją o psoty.
Pewnego dnia Dina zaproponowała zabawę w chowanego. Mila, zachwycona, zgodziła się. Siostra uciekła, a potem całkowicie zniknęła. Mila została sama w lesie.
– Krzyczałam i krzyczałam… a potem nie mogłam już mówić – dokończyła cicho dziewczyna.
Pavel pokiwał głową ze zrozumieniem. To się zdarza – silny stres blokuje mowę, zwłaszcza u dzieci. Często wspomnienia wracają z czasem, pod wpływem pewnych okoliczności. Dla Mili takim impulsem był Nikita.
“I mogli zostać przyjaciółmi”, pomyślał z bólem Pavel, słuchając tej historii. Wiek nie był przeszkodą dla przyjaźni. Ale macocha kochała jedną i nienawidziła drugiej. A Dina, wyczuwając to, wybrała swoją rolę w rodzinie.
Paul nie mógł zrozumieć jednej rzeczy: dlaczego ojciec i macocha Mili nawet nie próbowali jej znaleźć? Podczas gdy dziewczyna kontynuowała swoją opowieść:
– I wtedy poznałam Ritę”, twarz Mili rozjaśniła się. Govorov poczuł, że musi uratować tę kobietę za wszelką cenę – w końcu była jedynym jasnym punktem w życiu dziecka.
Pavel był wstrząśnięty do głębi. Okazało się, że kobieta, która ledwo stała na własnych nogach, znalazła zagubioną dziewczynkę nad rzeką i udzieliła jej schronienia! “Prawdziwa mama niedźwiedzica” – pomyślał ze smutkiem.
Próbował skoncentrować się na pracy, ale myśli o Mili nie dawały mu spokoju. Zastanawiał się, dlaczego dziewczyna nie próbowała wrócić do domu. A może próbowała? Może Rita jej zabroniła?
Ale intuicja podpowiadała mu, że Rita była miłą i czystą osobą. Pamiętał jej twarz – tak pogodną, jakby właśnie spała. Anioł w ciele.
Kiedy operacja dobiegła końca, Paul poszedł do sklepu i kupił Mili kilka smakołyków. Na widok słodyczy dziewczynka rozpromieniła się. Jej oczy zalśniły, a lekarza zabolało serce. Zjadła banana z apetytem i gawędziła wesoło, była prawdziwą gadułą. To było dobre dla Pavla: im więcej się o niej dowiedział, tym większą miał szansę na odnalezienie jej krewnych, a przynajmniej na zrozumienie, co się z nią stało.
– Mila, dlaczego nie próbowałaś wrócić do ojca? – zapytał ostrożnie.
– Nie obchodzi mnie to! – machnęła ręką dziewczyna. – Tata kocha tylko Dinę, a ona i mama wodzą go za nos.
“Mówi jak dorosła” – zauważył Pavel. Ale co było zaskakujące? Dzieci, które doświadczyły bólu, często wcześnie dorastają.
Mila kontynuowała:
– Jeden z sąsiadów powiedział, że myślą, że utonęłam. Nawet płakali… Cóż, niech tak myślą!
Pavel zdecydował, że na razie zatrzyma dziewczynę – będą się dobrze bawić z Nikitą. “Ale musimy skontaktować się z jej ojcem i macochą”, pomyślał.
Z drugiej strony los Rity był niejasny. Najprawdopodobniej jutro zostanie odłączona od systemu podtrzymywania życia. Szansa jest jedna na tysiąc… Ale nagle Pavlowi przyszedł do głowy pomysł: może udałoby się zebrać pieniądze na leczenie?
– Pawle Aleksandrowiczu, napijesz się herbaty i zjesz babeczkę? – zaproponowała Inna Siemionowna, wchodząc do biura. – Świeżo przywieziony!
– Oczywiście – odpowiedział lekarz z roztargnieniem.
– O czym ty myślisz? – zapytała pielęgniarka, biorąc kęs soczystej babeczki.
– Chciałam skontaktować się z ojcem Mili. Może mógłby pomóc z pieniędzmi na leczenie Rity. W końcu, gdyby dowiedział się, że jego córka żyje dzięki tej kobiecie…..
Inna Siemionowna potrząsnęła głową:
– Naprawdę wierzysz, że będzie szukał swojej dziewczyny?
– Dlaczego nie?
– Gdyby chciał Milę, wywróciłby całe miasto do góry nogami! A tutaj – żadnych poszukiwań, ani jednego ogłoszenia… Mogli widzieć ją i Ritę setki razy.
Pielęgniarka miała rację, ale Pavel i tak postanowił spróbować.
Kiedy zobaczył dom, w którym mieszkali ojciec i macocha Mili, od razu zrozumiał, że bieda nie była powodem. Na placu zabaw bawiła się pełna, zadbana dziewczynka w jaskrawym stroju. Kiedy zauważyła Milę i nieznajomego, zbladła i zniknęła w domu.
Kilka sekund później wyszła wysoka kobieta w zwiewnym kimonie, z wyraźnym wyzwaniem w głosie:
– Czego chcesz?
– Czy Siergiej Wasiljewicz jest w domu? Chciałabym z nim porozmawiać.
– Siergiej jest w podróży służbowej” – odpowiedziała chłodno. – Więc komunikacja jest niemożliwa.
Mila dyskretnie dotknęła ramienia Pavla. Zrozumiał, że lepiej się nie spieszyć.
– Dobra, mogę zadzwonić? A może on nie ma telefonu?
– Ma – wysyczała Angelina – ale ci go nie dam.
– Pytam tylko o numer. Boisz się czegoś?
Po długiej kłótni w końcu wyciągnęli telefon. Pavel postanowił zadzwonić trochę później, żeby wszyscy trochę ochłonęli.
– Chodźmy do kawiarni – powiedział do Mili. – Stamtąd wybierzemy numer.
Podczas lunchu Pavel wybrał numer. Siergiej Wasiliewicz przybył kwadrans później. To, co nastąpiło później, zszokowało lekarza:
– Tak, dam ci pieniądze – powiedział mężczyzna. – Po prostu weź Milę i znikaj.
Pavel nie mógł uwierzyć własnym uszom. Ojciec płaci za pozbycie się własnej córki?
Rozmowa w jej obecności była nie do zniesienia.
– Nie jest moja – wyjaśnił spokojnie Siergiej. – Zabraliśmy ją z sierocińca. Moja pierwsza żona nie mogła mieć dzieci. Po jej śmierci ożeniłem się ponownie i teraz mam własną córkę, Dinę. Więc weź pieniądze i odejdź.
Mila zakryła usta dłonią, ale nie zareagowała w żaden inny sposób. Pavel podziwiał jej siłę. Ale czuł się jak zdrajca.
Wziął kopertę z pieniędzmi i westchnął ciężko. Teraz zrozumiał, dlaczego Mila nie była mile widziana w domu. To oznaczało, że pieniądze pójdą na leczenie Rity.
– Idziemy? – uśmiechnął się.
– Chodźmy – odpowiedziała Mila, również się uśmiechając. Wyszli trzymając się za ręce i skierowali się do samochodu.
W klinice Pavel natychmiast podbiegł do głównego lekarza:
– Michaile Iljiczu, znalazłem pieniądze na leczenie pacjenta z trzeciego oddziału!
— Поздно, — равнодушно ответил Краснопольский. — Её уже отключили.
Сердце замерло. Павел помчался в палату. Рита лежала, жизнь медленно уходила. Но он не сдался.
— Нет! – закричал он и, схватив каталку, помчался в операционную.
— Что вы себе позволяете?! – возмутился главврач, появившись в дверях.
Ale Paul go nie słyszał. Rozpoczął reanimację.
– Czysto! – rozkazał, a pielęgniarka pomogła, choć ostrożnie.
Długie minuty napięcia… I nagle pierwsze oznaki oddechu. Serce nie chciało się poddać. To był cud.
Pavel płakał ze szczęścia. Mila dostanie mamę. A Rita dostanie drugą szansę w życiu.
Minęło sześć miesięcy.
– Mamo, jesteś najpiękniejszą panną młodą na świecie! – wykrzyknęła Mila, podziwiając Ritę w jej sukni ślubnej. – Chciałabym tak wyglądać!
– Będziesz taka jak ona” – Rita uśmiechnęła się ciepło, gdy usłyszała słowo “mama” – znaczyło to dla niej więcej niż urodziny.
– Kochanie, jesteś gotowa? – Pavel wszedł w eleganckiej muszce.
– Gotowe – odpowiedziała, przytulając się do kochanka.
– I wszystko widzimy! – Nikita zachichotała zza drzwi.
– A podglądanie jest złe! – Jego ojciec go dopadł.
– Czy całowanie się przy dzieciach to dobra rzecz? – Chłopiec nie dawał za wygraną.
– Och, dzieci…” Pavel westchnął teatralnie, spoglądając na zegarek. – Limuzyna już przyjechała. Będziemy mężem i żoną?
– Chodźmy – odpowiedziała radośnie Rita, chwytając go za rękę.
