Niedawno skończyliśmy budowę i zaprosiliśmy wszystkich naszych krewnych na parapetówkę. Była tam również moja teściowa, która pogratulowała nam i wręczyła mojemu mężowi kartę bankową. Kiedy siostry mojego męża to zobaczyły, były bardzo zaskoczone. Nie spodobało im się to i zaczęły się awanturować.
Ale moja teściowa miała swoje powody: przez całe życie kierowała się zasadą “dobro za dobro”. Niedawno moja najstarsza szwagierka namówiła swoją matkę, aby sprzedała swój dom i przekazała jej pieniądze, mówiąc, że mają problemy finansowe, i powiedziała, że moja matka mogłaby z nimi zamieszkać. Teściowa nie odmówiła i sprzedała dom, ale najstarsza córka wzięła pieniądze i wyrzuciła ją z mieszkania.
Teściowa postanowiła udać się do młodszej córki, ale ta również nie przyjęła matki, nie wpuściła jej nawet za próg. Biedna kobieta została bez dachu nad głową. Kiedy dziewczynki były małe, starała się robić wszystko, aby niczego nie potrzebowały, a teraz nie chcą widzieć swojej matki, została wyrzucona z ich domu.
Pięć lat temu, kiedy się pobraliśmy, teściowa nie przyjęła mnie dobrze: jej córki nastawiły ją przeciwko mnie, nie dogadywaliśmy się. Byłam zmuszona zabrać dziecko i wyjechać do rodziców. Ale teraz, kiedy minęło dużo czasu, nie chowam urazy.
Zadzwoniła do mojego męża i powiedziała mu ze łzami w oczach, że została porzucona na ulicy: Jej córki wyrzuciły ją z domu i nie miała gdzie mieszkać. Pośpieszył po nią i przywiózł ją do nas. Kiedy weszła do domu, przytuliła mnie, przeprosiła i wyprałyśmy jej ubrania.
Opowiedziała mi, co zrobiły jej córki. Zrobiło mi się jej żal. Poprosiła syna, żeby znalazł jej mieszkanie, ale ja nalegałam, żeby została z nami. Moja teściowa przyznała, że bardzo się myliła co do swoich córek i żałowała, że nigdy mnie nie kochała. Bardzo ją szanuję, jest matką mojego męża i jest bardzo miłą i dobrą kobietą.
