Mój mąż i ja jesteśmy w tym samym wieku. Pobraliśmy się, gdy mieliśmy po 23 lata. Młodzi i zdrowi, ciężko pracowaliśmy, radziliśmy sobie ze wszystkimi trudnościami. Na początku mieszkaliśmy z moimi rodzicami w wiosce, a potem zbudowaliśmy własny dom i urządziliśmy go. W tym czasie mieliśmy już 35 lat.
Moi rodzice i teściowie ciągle na nas naciskali: „Kiedy dasz nam wnuki? Jak długo można żyć tylko dla siebie? Sami marzyliśmy o dzieciach, ale nic się nie działo.
Lekarze twierdzili, że nie mamy żadnych problemów zdrowotnych. Chodziliśmy nawet do znachorów – wszystko na próżno. Dopiero gdy skończyliśmy 39 lat, urodziła się nasza długo oczekiwana córka, Kristina. Czekaliśmy na nią tak długo, że chyba za bardzo ją rozpieszczaliśmy od dzieciństwa.
Zawsze miała wszystko, czego chciała. Chociaż mieszkaliśmy na wsi i mieliśmy gospodarstwo, Khrystyna nigdy nie pomagała. Dobrze się uczyła, a po szkole wyjeżdżała na studia do Czerniowiec. Teraz jest na trzecim roku. Niedawno poznała chłopaka i planują ślub. „Mój mąż i ja mamy trochę zaoszczędzonych pieniędzy – półtora tysiąca dolarów. Dla nas to spora suma, ale dla Khrystyny wydaje się żałosna.
– Co to za pieniądze? Za to nie można nawet zorganizować porządnego wesela! „Trzeba też kupić nam mieszkanie”, oburza się moja córka. ”Ale skąd weźmiemy takie pieniądze? Co robiłeś, zanim się urodziłam? Trzeba było pomyśleć o mieszkaniu z wyprzedzeniem. A jeśli nie możesz, sprzedaj swój dom.” – Córko, jesteśmy już emerytami. Kto nas teraz zatrudni?”
– Nie powinnaś była rodzić mnie tak późno! Teraz jesteś bezużyteczna. Wstydzę się nawet z tobą wychodzić. To było bardzo przykre, gdy usłyszałam takie słowa od córki. Zawsze robiliśmy dla niej wszystko, co w naszej mocy. Ale co możemy zrobić, jeśli nie spełniamy jej oczekiwań? Może naprawdę znajdziemy jakąś pracę, by zapewnić jej ślub marzeń? Może się od nas całkowicie odwrócić.
