– „Musisz być wesołą synową”, patrzy na mnie starsza blondynka. „Wiesz, ja mam dobrą synową, taką piękną!” Spotkałam gadatliwą sąsiadkę w drodze do pracy. Spotykali się długo, a potem postanowili się pobrać, bo dziewczyna zaszła w ciążę. A ludzie powstrzymywali mnie przed szeptaniem, że dziewczyna dorastała bez matki (zmarła, gdy była dzieckiem), a jej ojciec był pijakiem i awanturnikiem. Mówili, że będzie taka sama… Nie słuchałam. I wtedy przyszła do mnie sąsiadka i poradziła: daj jej pieniądze, niech straci dziecko”.
Spojrzałam na Halkę i powiedziałam: „Broń Boże! Nie jesteś we własnym domu, kobieto? Jak możesz to robić?”. I zapytałem mojego syna po cichu: „Synu, jaki jest twój grzech?”. A on: „Mój, mamo! „Kobieta uśmiechnęła się, wzruszyła i zamilkła na chwilę. Ja już zdecydowałem, że ojciec i cała historia, chciałem powiedzieć, że taka decyzja była najmądrzejsza z możliwych, ale mój towarzysz kontynuował: „Poszedłem do babci dziecka i zapytałem ją:
„Co zrobimy?” ”Nie wiem, nie mam ani grosza! „Wtedy zaczęłam płakać razem z nią, bo my też nie mieliśmy ani grosza. Wróciłam do domu, a moja najstarsza córka powiedziała: „Mamo, nie smuć się. Mamy prosiaka, więc go zabijemy. I wódkę. Bo cukier na racje żywnościowe, który mamy na strychu, przeznaczymy na wódkę! Pożyczymy trochę pieniędzy, pójdziemy na wesele i uciszymy ludzi”.
Kiedy to usłyszałem, to już było w moim sercu… Chciałem też pomóc Dinie – razem spodziewali się dziecka Mieliśmy wspaniały ślub! A potem urodziła się nasza wnuczka. I wiesz, jak bardzo przypomina naszego syna. Weźmy cud od Boga i sławne dziecko. Nie wyobrażam sobie, jak moi rodzice żyliby bez naszej wnuczki. Ma teraz pięć lat, a nasza córka urodziła chłopca. Dzieci są w odstępie ośmiu miesięcy.” Mój rozmówca znów zamilkł na chwilę.
”Wiesz, od dawna cieszę się, że mam taką synową. Jest jak moja własna córka. Chociaż na początku było nam ciężko. Mały ptaszek był nagi i bosy. Pewnego dnia zauważyłam, że wyjęłam z szafy niebieską bieliznę (koszulkę i kąpielówki) i sama ją założyłam, bo nie miałam swoich. Płakałam, było mi jej tak żal. Wtedy powiedziałam do męża: „Sprzedajmy torbę cukru i kupmy dziecku jakieś ubrania”.
Mój mąż wracał do domu z pracy z kilkoma słodyczami w kieszeni. „Dajmy je mojej synowej”, mówił, »bo jak się nad tym zastanowię, to nikt nigdy nie przyniósł temu dziecku żadnych słodyczy«.
A kiedy nasz ojciec źle się poczuł, miał wylew (byliśmy akurat w ogrodzie) i to moja synowa zauważyła, że coś jest nie tak i zapytała go: „Ojcze, źle się czujesz? Dlaczego jesteś taki czerwony? „Wzięliśmy go pod pachy i pojechaliśmy do szpitala… Uratowaliśmy mojego ojca!
