Dziewczynka siedziała na ławce w parku. Czasami szlochała i mówiła: “Mamo”. Ludzie przechodzili obok, nie zwracając na nią uwagi. Tylko starszy mężczyzna spacerujący po parku podszedł do dziecka i zapytał: “Gdzie jest twoja mama, maleńka?” “Nie wiem” – odpowiedziała dziewczynka ze zmarszczonym czołem.
“Jak masz na imię?” “Tonechka.” “A gdzie poszła twoja mama?” “Nie powiedziała. Powiedziała tylko, żebym tu siedziała i czekała” – dziewczyna znów zaszlochała. “Co tam masz?” – starzec zauważył krawędź koperty wystającą z kieszeni bluzki dziewczyny. Koperta zawierała liścik od matki dziewczynki.
“Uprzejma osoba, która znalazła moją córkę. Nazywa się Antonina Władimirowna Sinelnikowa. Jej data urodzenia to 5 stycznia 2002 roku. Ja, Marina Petrovna Sinelnikova, niniejszym potwierdzam zrzeczenie się mojej córki. Wymagają tego okoliczności. Proszę o oddanie jej do sierocińca. Dziękuję!” Dziadek siedział przez chwilę, po czym wziął Tonechkę na ręce i zabrał ją na posterunek policji. W ten sposób Tonia trafiła do domu dziecka…
Minęło piętnaście lat. Tonia studiuje już w szkole kulinarnej, aby zostać cukiernikiem, a jednocześnie pracuje w kawiarni-cukierni. W pracy w tle mają włączony telewizor. Pewnego dnia natknęła się na program “Zaczekaj na mnie”.
W ten sposób wpadła na pomysł, jak spełnić swoje wieloletnie marzenie o odnalezieniu matki. Tonya wypełniła kwestionariusz programu online i czekała na odpowiedź.
Pół roku później otrzymała telefon: “Antonina Sinelnikova?” “Tak. Znaleźliśmy twoich krewnych. Zapraszamy do programu telewizyjnego… – Zapraszamy Ołeksandra do studia – powiedział gospodarz. Wyszedł chłopiec w wieku około dziesięciu lat. – Dlaczego zdecydowałeś się spotkać z Antoniną? – To moja siostra. Zobaczyłem jej historię w Internecie i przypomniałem sobie, jak mama mówiła mi, że mam siostrę, ale oddała ją do sierocińca. – Jak nazywa się twoja mama?
– Moja mama zmarła rok temu. Nazywała się Marina Sinelnikova. Tonya podbiegła do brata i zaczęła go przytulać – A ty z kim przyjechałeś? – Z babcią. Babcia wyszła i uściskała oboje wnuków – Już nigdy nie będziemy rozdzieleni!
