“Córka robi z siebie księżniczkę. Ma 25 lat, a nie dokłada się do życia. Mam dość”

Miała się uczyć

Córka miała naprawdę ambitne plany. Miała się uczyć i wybrała sobie aż dwa kierunki studiów. Na początku szło jej super, później z jednego kierunku zrezygnowała, bo jej się nie podobał, a następnie stwierdziła, że drugi też jej nie odpowiada i wybrała inny.

Zaczęła znów od pierwszego roku. A my z mężem powtarzaliśmy jej zawsze, że dopóki będzie się uczyć, może liczyć na nasze wsparcie finansowe. Po dwóch latach córka uznała, że studia jednak nie są dla niej.

Szukała pracy, ale z marnym skutkiem. Wydaje mi się, że po prostu odrzucała większość ofert, bo tak jej było wygodnie.

Teraz siedzi w domu

Teraz córka siedzi głównie w domu, albo wychodzi gdzież z koleżankami. Pracy nie ma, tylko czasami robi coś dorywczo, na przykład roznosi ulotki. Chodzi też myć okna, kiedy ktoś potrzebuje. Co ciekawe, w domu nigdy ani jednego okna nie umyła, nie pomogła posprzątać, ugotować obiadu czy zrobić prania. Tylko oczekuje i wiecznie o coś  prosi.

Nie wystarcza jej na podstawowe wydatki, więc stale prosi nas o pieniądze i nie widzi w tym niczego złego. Ona zwyczajnie ubzdurała sobie, że może tak żyć. Lekko, bez większego starania się o cokolwiek, bo wszystko i tak spada z nieba.

Nam jest coraz trudniej

Nam, rodzicom jest coraz trudniej finansowo. Córka lubi się modnie ubrać i wciąż buszuje a wyprzedażach. Zjeść też lubi dobrze, a i do kina pójść i gdzieś na drinka z koleżankami. Oczywiście pieniądze na to bierze zwykle od nas.

Wspominałam już jej, że tak dłużej być nie może, ale ona tylko się za to obrażała.  Bo przecież jest naszym dzieckiem. No i ma rację. Oddałabym jej wszystko i wszystko też bym dla niej zrobiła, ale są pewne granice.

Chcę, tylko żeby dorzuciła do domowego budżetu parę groszy, albo przynajmniej zarabiała pieniądze na własne potrzeby. Przecież jest już dorosła.